آیندۀ جوان افغانستان

haroon
Thu, Apr 04 2019 12:03 PM

سیدانعام صالحی ؛  مسؤول رسانه‌یی ادارۀ تعلیمات تخنیکی و مسلکی

در هر جامعه‌ای نقش محوری دولت‌ها در هدایت نسل‌ها بر کسی پوشیده نیست و در شرایط فعلی، افغانستان به واسطه دانشتن جامعه‌ای جوان مسیری پرفراز و نشیب را برای رسیدن ثابت اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در حالی سپری کردن است. بی‌گمان سازمان‌هایی که براساس نیازهای قشر جوان شکل گرفته‌اند هریک داری وظایفی هستند که جایگاه هرسازمانی از اهمیت و رتبه منحصر به خویش برخوردارمی‌باشد.

دراین بین آنچه در اداره تعلیمات تخنیکی و مسلکی جمهوری اسلامی افغانستان برای جوانان مان برنامه ریزی می شود مهیا کردن آنان برای وارد شدن به عرصه کار و زندگی و همچن مفید بودن فردی و در نهایت جمعی است.

اگر چه کشوری برای چرخش چرخ‌های اقتصادی اش تهی از متخصصان دارای مهارت در حرف و مشاغل مختلف باشد، دچار بحران خواهد شد و این مسئله‌ای است که می‌توان آنرا دریک تقسیم بندی ساده بررسی کرد.

 الف) جوانان که همه چیزدارند و آینده ندارند

بارشد و گشترش فناروی‌های نوین شکل زندگی جامعه افغانی مثال بسیار از جوامع تغییر کرد.  تکنولوژی امد و باخود رفاه و سهولت در زندگی را به همراه آورد. پدر و مادرها دیگر اجازه سختی کشیدن! به بچه‌های‌شان ندارند. و همه اینها هدیه تکنولوژی بود که البته هر چه خانواده‌ها مرفه‌تر، راحت‌ طلبی نسل جوان بیشتر.

با وجود اینکه این روزهامدام از بیکاری صحبت می‌شود ولی این مسئله این است که دیگر ساخت جاذبه‌ای برای جوانان ندادرد. همه دنبال کارشیک و ترو تازه هستند و اتفاقاٌ دوست دارند میان برهم بزنند.

یادگرفتن حرفه و شغل بصورت استاد- شاگردی رخت بر بست و جوانی که تفکرش داشن مدرن‎‌ترین ابزار و لوازم زندگی است با زحمت و تلاش میانه‌ای ندارند. با هر کهن‌سال صاحب حرفه‌ای صحبت می‌شود از توجهی نسل جدید به هنر وصنعت‌اش گله دارد و نگران است که فرزندش پس از او چگونه ارتزاق خواهند کرد.

وجوانی که امروز تنها در قید و بند جاذبه های زندگی مدرن است، سؤالی از آینده‌اش نمی‌کند.

ب) جوانانی که چیزی ندارند و آینده هم ندارند

وقتی دورتر از دور می‌رویم و از هیاهوی زندگی شهری جدا می‌شوم جوانانی را می‌یابیم که در شرایط متفاوتی لحظات و دقایق عمرشان را سپری می‌کنند. جوانان روستایی که تنها مسیر زندگی‌اش، مسیر پدر و مادرش است مدام از خود می‌پرسد که آیا همه زندگی هیمن است. می‌خواهند تغییر کند، بالا برود، کمترسختی بکشد و راحت‌تر زندگی کند اما نمی‌تواند و راه را بسته می‌بیند.

می‌گویند: برود به شهر و می‌رود و دچار شغل کاذب می‌شود. اگر هم نرود باید با قید تغییر را بزند و آینده‌اش را در چهره بزرگترهایش ببیند.

بنابراین فرمول بسیار ساده است. مهارت آموزی جوانان کشور در رشته‌های مورد نیاز آینده اقتصادی مملکت، یک ضرورت است. جدا ازاینکه هرشخص به تبع شرایط زندگی امروزش می‌تواند آینده خود را بسازد در سطحی بالاتر دیدگاهی وجود دارد که نیرو انسانی کارآمد را اولین عنصر توسعه یافتگی یک کشور می‌داند.

ادارۀ تعلیمات تخنیکی و مسلکی جهموری اسلامی افغانستان برای جوانان دست اول پیشنهاد قابل توجهی دارد: فراگرفتن یک حرفه برای ایستادن روی‌پای خود آن هم بصورت رایگان در مراکز آموزش تعلیمات تخنیکی و مسلکی مانند مکاتب و انستیتوت های دولتی و برای جوانان دسته دوم هدیه‌ای دارد: به سراغ شما هر کجا که باشید خواهیم آمد و آنچه را نیاز دارید به شما آموزش می‌دهیم- طرح برنامۀ استاد- شاگردی که هم اکنون با همکاری مؤسسه(GIZ) در ولایت‌های کابل، بلخ، هرات، فاریاب، ننگرهار، قندهار، بغلان شروع شده است و فرصت های آموزش رایگان را در رشته‌های خیاطی، موترسازی، نجاری، آریشکری برای جوانان فراهم ساخته است.

و حالا آینده دردست توست.